avontuur

Hee Marieke, je wilde mijn verdere avonturen wel horen, nou gisteren was echt een avontuur! We gingen met ongeveer 30 mensen naar Mikesap (chique restaurant voor Ghanese begrippen dan...). De kinderen van de workshop hadden hier al heel lang naar uitgekeken. Het geld dat ze verdienen met het verkopen van hun zelfgemaakte kettingen en armbanden gaat naar de kinderen die het maken en daar worden dus leuke dingen van gedaan. Het was ongeveer 30 min. lopen (degene die niet goed konden lopen gingen met de taxi). De weg ernaartoe was een avontuur. Als ik alleen al met Oscar, Danielle en Ima en NTjamoa ergens een cola ga drinken of door het dorp loop worden we enorm aangestaard. Nu voelde ik me net een aap. Ik had ook een jurk van een van de caregivers geleend.

Verdomd zeg, Nederlandse muziek in het Internet cafe...haha, is ook door Nederlanders opgericht, maar toch vreemd.

Maar goed, er waren leuke reacties, maar ook mensen die je aanstaren alsof ze willen zeggen: 'stelletje gekken bij elkaar'. Het is wat dat betreft nog niet helemaal geaccepteerd. Van Danielle en Oscar hoorde ik ook dat de mensen nog niet zo lang met de kinderen worden geconfronteerd. Eerst kregen we een cola en vervolgens rijst in het restaurant, nou ja, we zaten buiten in een hutje. Het was erg leuk om te zien hoe de kinderen reageerden. Sommige waren aan het dansen op de muziek, anderen konden niet wachten totdat iedereen een bord had en begonnen stiekem te eten.Cynthia probeerde een kippenkluifje op haar lepel in haar mond te krijgen...leuk gezicht. Van de service hoef je weinig te verwachten, want tegen de tijd dat iedereen een bord had, was mijn eten alweer koud. Vervolgens hebben we een ijsje gegeten (het smaakt gewoon naar vanille schepijs, maar dan in een plastic zakje waar je een gaatje in moet maken). Weer stond er een hele groep ons aan te staren terwijl we het ijsje aan het eten waren. Dela is helemaal weg van auto's en werd helemaal blij als hij er een zag. Ook bleef hij maar zwaaien naar mensen langs de kant. Het was leuk om de reacties van de mensen te zien.

Vandaag (zaterdag) heb ik mijn vrije dag. Ik ging brood halen (er staan hier overal van die bollen ovens). Een vrouw vroeg me hoe oud ik was, ik zei 23 en toen keek ze naar mijn borsten en ze zei dat ik gestopt was met groeien. Ze vroeg zich af (niet serieus) of ik een jongen of een meisje was...haha.

Ik vindt het moeilijk te bepalen wanneer je iemand gedag zegt of niet, want je kunt nu eenmaal niet iedereen gedag zeggen en vandaag werd ik boos door iemand toegeroepen, dus ik denk dat ze het niet leuk vonden dat ik niets had gezegd. Soms heb ik het ook niet door dat ze het tegen mij hebben. Als ze zeggen obruni, dan weet ik dat ik dat ben.

Met sommige kinderen vindt ik het moeilijk om uit hun gezicht af te lezen of ze iets leuk vinden of niet, omdat sommige weinig uitdrukking vertonen.
Ook de namen van de kinderen wil ik blijven oefenen, want ik ken er nu nog maar een paar en ik vergeet het snel. De caregivers vinden het natuurlijk ook fijn om bij de naam genoemd te worden,dus ik ga vandaag eens wat namen leren.